කාන්තාරය

මේ කාන්තාරයේ මා තනිව ගමනේ යෙදෙන්නෙමි,

මා හට අයිතිව ඇත්තේ මා ඇගලා ඇති වස්ත්‍රයත්,පාදයෙහි ඇති සෙරෙප්පු කුට්ටමත් පමණි.

ජීවනයේ රශ්මිය විදිමින් දිය කඩක් හෝ ඉදිරියේ හමු වේවි යන සිහින් බලපොරොත්තුව ඇතිව ගමන් කරන්නෙමි,

ඉදහිට මිරිගුවකට රැවටෙන්නෙමි,

බලාපොරොත්තු විරහිත වන්නෙමි,

රාත්‍රිය එළබේ,

මගේ පිවිතුරු සඳ මා අස්වසමින් මා ගතත් සිතත් කුල්මත් කරවයි,

 මා ඇගේ ඇකයේ පහස ලබමින් ගමනේ විඩාව සන්සිදුවා ගනිමි,

මගේ නෙත් වලින් වටෙන කදුළු පිසදමමින් ඈ මා නැවතත් ගමනට සුදානම් කරයි .

යළි ගමනේ යෙදෙන්නෙමි.

ඒව

මා හද බැදි ආදරනීය චුටි.

මා නුඹ වෙනුවෙන්,නුඹ මා වෙනුවෙන් 

ලෙස අප, අප තුළම තනි වුනෙමු.

මෙතරම් සුවිසල්,මනරම් ලෝකයක,

නුඹ සිටිනා තැන මාගේ ඒදන් උයන විය,

නුඹ පමණක් මා හට මනරම් විය.

මාගේ ඉළ ඇටයෙන් ආ මගේ ඒව. 

ආශාවන්

මේ ගත වු කාලය තුල ලැබු අත්දැකිම් සමග
 මා ජිවිතයේ බොහො ආශාවන් වලින් ඇත් විමී,

ජිවිතයේ සියුම් දැ තුලින් සතුටු වුනෙමි.

තවද අතහැරිමට ඇත්තේ ජිවිතයට ඇති ආශාව පමණි.

චුටි

නුඹේ ආදරනීය වදන් තුල මා නව ජිවනයක් ලබන්නෙමි,

මා වෙනුවෙන් මේ ගැහැනිය සිටිනවා යැයි දැනීම පිරිමියෙකුට වචනයෙන් කිව නොහැකි තරම් ශක්තියකි,

මාගේ ශක්තියත් නුඹයි,

මේ ගත වෙන්නෙ මා ජිවිතයේ කටුක අවදියකි,

මාගේ කදුලු පිස දැමිමට නුඹද මා ළඟ නැත,

නුඹ නැති විට මා උමතු වුවකු මෙන් හැසිරෙන්නෙමි,

එය හුදෙක් නුඹ මා ප්‍රෙම කරන තැනැත්තිය ලෙස පමනක් නොසිතා මාගේ ගැහැනිය ලෙස සිතනා හෙයිනි,

නුඹ මාගේම කොටසක් ලෙස ඇලි ගිය හෙයිනි,

මාගේ ජිවන හුස්ම මා අත හැර යන්නා සේ දැනේ.

නිහඩ වු මා

නිහඩවු මා සිත තුල විශ්වයම ඇති බව කිසිවෙකුත් නොදනි.

විනාශය

මා විනාශය තුලද අලංකාරත්වය දුටුවෙමි.

එය අපුරු අත්දැකීමකි,

මෙතරම් ගාම්භීර වු මිනිස් සංහතිය විශ්වයෙන් අතුරුදන් විමට එක් නිමේශයක් ප්‍රමාණවත්ය.

එනමුදු මනුෂ්‍යයා මේ සියුම් සත්‍ය වටහා නොගෙන මමත්වයෙන් ලොවම තමා සතු කරගැනීමට වෙර දැරීම කෙතරම් හාස්‍ය උපදවන්නක්ද,

මනුෂ්‍ය වර්ගයා හට අනාගතයක් නොමැති නම් අප එයද ආදරයෙන් වැළද ගත යුතු නොවෙද?